Skip to content

Beweige schènt goed voâh de geis te weizûh

25 januari 2012

Veni, vidi, vici voor de derde achtereenvolgende keer de Puinduinen. Maakt mij dat tot een Julius Caesar? ‘k Dacht het niet. Hoogstens tot een eigenwijze doorzetter. Zeker niet uniek want zo’n vijfhonderd andere eigenwijze doorzetters kwamen, zagen en overwonnen mét mij.

Na de eerste aanvaring met de Puinduinen in 2010 nam ik me voor om er elk volgend jaar een (sneller) rondje bij te lopen om in 2012 uit te komen op de volle afstand van 10 kilometer. Jaja, laat het verzinnen gerust aan mij over. Als mijn fantasie eenmaal op gang is, haalt geen Nelli Cooman me meer in. Over de haalbaarheid van al dat gefantaseer maak ik me geen enkele illusie trouwens, het is niet meer dan een ‘tool’ dat ik inzet om mijn motivatie op peil te houden. Ieder z’n ding en ik het mijne.

De werkelijkheid is natuurlijk, uiteraard, vanzelfsprekend, weerbarstig. Die drie ronden zitten er echt niet in en komen er ook echt niet uit. Tussen ons gezegd en gezwegen ben ik allang blij dat ik mág, kán en wíl lopen.

De enkele trouwe lezer weet hoe het mij afgelopen jaar is vergaan. Net toen ik, naar eigen zeggen, leuk bezig was, ging het begin 2011 helemaal mis. Pas ergens halverwege augustus meende ik weer te beginnen. ‘Meende’ want het bleek niet meer dan een valse start. In september kwam ik -schande! – zelfs niet verder dan een voornemen. Het duurde nog tot aan de kerstvakantie voordat mijn voornemen werd omgezet naar actie. Tussen toen en nu zitten niet meer dan vier weken. Dat is voor een conditioneel beperkte slak als ik bij lange na niet genoeg om zoden aan de dijk te zetten. Tot zover mijn excuus waarmee ik me bij voorbaat al ingedekt heb voor de belabberde eindtijd van dat ene Puinduinrondje.

Waarom dan toch meedoen? Isse simpel… het zijn de Puinduinen. De gekste Haagse uitdaging van het jaar en daarom met geen mogelijkheid over te slaan. Puinduinen moet!

Een goed begin is het halve werk. Ik begin als laatste. Niet met opzet maar omdat het startschot valt terwijl ik nog even een pitstop maak. Haastige spoed is zelden goed. Met een sprintje schiet ik onder het startdoek door. Bijkomstigheid is wel een psychologisch voordeeltje: ik mag direct al 1 minuut 14 aftrekken van mijn eindtijd. Lopen zit niet alleen in de benen, minstens zoveel zit tussen de oren. Duin-op sluit ik aan bij de filelopers – 500 deelnemers die tegelijk vertrekken creëren op dit parcours als vanzelf een zandloperstart. Eenmaal door het smalste stukje heen lost de file snel op en blijf ik achter. Het duurt tot bovenop het duin halverwege de eerste afdaling voordat ik de voorlaatste loper inhaal. Een jonge meid die, zo vertelt me ze na afloop, twee maanden geleden is begonnen met lopen. Ze is met recht trots op haar prestatie en de bloemen die ze bij de finish in haar armen gedrukt krijgt, zijn meer dan verdiend! (uitslagen: Nicole V. 3,5km in 31:05)

De trappen zijn dit jaar nog hoger en nog langer lijkt het wel. Conditioneel zit ik zwaar onder nul zodat ik op de vlakke gedeelten niet meer dan een armetierig sprietje puf overheb. Een sukkeldrafje. Meer krijg ik er niet uitgeperst. Halverwege word ik – zoals in 2010 – voorbijgesneld door de wedstrijdatleten. Kan ik van genieten, echt wel. Bovenaan de laatste trap staat een ander jong ding even op adem te komen. Met wat aanmoediging komt ze weer in beweging: “Kom op, lopen! Je bent minstens 30 jaar jonger dan ik, dus je kunt nooit moe zijn. Gáán, anders haal ik je in!” Al gauw zie ik haar in de verte verdwijnen. Net voor de allerlaatste afdaling richting bruggetje doe ik een stapje opzij om Wouter te laten passeren. “Kom op Wouter! Rennen anders haal ik je in.” Wouter weet wie het zegt en maakt zich dan ook helemaal, echt helemaal, niet ongerust. Ik kan hem nog geen drie passen bijhouden. (uitslagen: winnaar 7km in 29:03) Eenmaal voorbij het bruggetje is het gedaan met de hoogteverschillen. Een paar honderd meter asfalt naar de finish nog. Vriendin Anja – die het leuk vond om vanuit Amersfoort naar Den Haag te komen om voor de eerste keer mee te doen – is allang gefinished (uitslagen: 3,5km in 22:24) en komt ‘stofzuigen’. Met steun van haar aanmoedigingen pruttel ik haperend naar een tijd van 30:15. Minus de 1:14 van de start wordt het 29:01.

Uit eigen ervaring weet ik dat zelfs een lullige seconde vervelend kan nazeuren maar dit keer doet het me werkelijk niets. Het plezier overheerst.

Plezier dat Anja uitstraalt. Plezier in nieuwe ontmoetingen: Esther en Bjorn onder andere. Plezier om ook Tom weer te zien strijden voor verbetering van zijn pr (uitslagen: 7km in 32:22). Plezier om blessurevrij te zijn. Plezier van de sfeer die uniek is voor de Puinduinrun: de gezelligste pokketrappen van heel Den Haag. Plezier in het uitputten van m’n lijf (ik lijk wel gek!). Plezier na de finish omdat de klus is geklaard. Plezier om al die zwetende, blije gezichten. Plezier om het nagenieten dat gaat komen. Plezier genoeg om een heel jaar op te teren. Ik kijk uit naar 2013!

De herinnering aan mijn middelbareschooltijd toen we in 1976 met de hele klas een werkweek lang logeerden in het klooster van Rolduc (chambrettes!) heeft me ervan weerhouden om naar Kerkrade af te reizen voor de Abdij cross. Gelukkig heeft Losse Veter verslag gedaan.

Khalid Choukoud 1e plaats Msen.

In 2006 winnaar Puinduinrun 2006 (parcoursrecord).

Nisrine Masrhalmi 1e plaats meisjes B.

In 2010 winnares Puinduinrun.

.

Advertenties
7 reacties leave one →
  1. 28 januari 2012 12:19

    En plezier genoeg ook om er een heleboel motivatie en inspiratie uit te halen? Fijn dat je weer aan de loop bent en weer zo’n mooi verslag hebt geschreven.
    (Wat betreftjouw tip voor mijn vakantie: ik ken dat loopje wel maar vind hem veuls te duur en de etappes zijn voor mij net aan de te korte kant. Ik ga trouwens in juli wel iets dergelijks doen, http://www.baltic-run.de/)

    Groetjes en blijf lopen en vooral genieten en schrijven,
    Jannet

    • 28 januari 2012 13:11

      Jeempie Jannet, wat heb je weer een leuke uitdaging gevonden. Die Baltic Run ziet er prachtig uit. De afstand van 324 kilometer is voor normale mensen moeilijk te bevatten, maar voor een langeafstandexpert als jij is het een eitje. Ik kijk er naar uit erover te lezen op je blog. Succes met de voorbereidingen!

  2. 27 januari 2012 11:04

    Je verslag is net zo mooi als je prestatie 🙂

  3. Anja permalink
    26 januari 2012 22:38

    ´t was geweldig! net als jij 🙂

  4. 26 januari 2012 00:08

    Ach ja, die Puinduinrun… Met mijn zere knie, veroorzaakt door een val een paar dagen eerder, en net iets te veel winterpondjes, zat ook bij mij een mega-tijd er niet in dit jaar, maar wat belangrijker is: we hebben ‘m weer gelopen! Het blijft toch een mooi evenement en iedereen die ‘m uitloopt is een kei! Toch?…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: