Skip to content

Ik durf het bijna niet te vragen… 24 uur Steenbergen, deel 1

9 mei 2013

Ken je dat gevoel? Dat er zomaar ineens iets in je schoot geworpen krijgt. Iets waar je al lange tijd stiekem naar verlangt en dat nu plotseling werkelijkheid wordt. Dat gevoel dus. Ik voel het op 7 februari bij het lezen van een mailtje:

Hoi Anne,
Wil jij met mij mee naar Steenbergen om mij af en toe een broodje/gelletje/flesje/lief woordje toe te stoppen?
Liefs, Esther Dévilee.

Jippieeejaaaaaaaaa, natuurlijk wil ik met je mee naar het WK/EK/NK 24uur in Steenbergen!!!!!!

Zo gezegd zo gedaan. Terwijl Esther in de tussenliggende maanden traint op een schema dat haar langzaam maar zeker in topvorm brengt zodat ze precies op het juiste moment kan pieken, lig ik met laptop en chocola op de bank te bedenken wat ik haar tijdens de wedstrijd zoal te eten en te drinken kan geven.

Vierentwintig uur. Opgedeeld in halve uren. Dat zijn achtenveertig eet/drink momenten die door mij ingevuld moeten worden. Esther geeft aan wat haar voorkeur/afkeur is en daar ga ik mee aan de slag. Helemaal zelf het wiel uitvinden is niet nodig. Ik baseer me op Esthers eigen expertise, op bevriende ultralopers en de vele ervaringen van anderen (googelen en twitteren is geweldig) en voeg daar een scheutje van mezelf aan toe. Die achtenveertig momenten komen wel vol.

Party! Naast eten en drinken moet er een plek zijn vanwaaruit ik de verzorging regel. Dat vraagt om de aanschaf van een partytent maar gelukkig is daar Bob. Bob Stultiens die zelf meedoet aan de wedstrijd en een verzorgingsploeg heeft mét tent waar wij, ik, team Esther, ook onder mogen schuilen. Een waslijst aan spullen gaat mee. Slaapzak, lampjes, batterijen, reservebatterijen, pleisters, zonnebrandcreme, warmtepads, spandoek, bestek, telefoonnummers, een waterkoker en nog veeeeeeeel meer. Kleding vormt een hoofdstuk apart. Warm koud nat, in 24uur kan het allemaal gebeuren en elk weertype heeft z’n voor- en nadelen en specifieke kleding. Om over schoenen maar niet te spreken.

Afterparty. Na de overwinning – want natuurlijk bereikt Esther wat ze zich heeft voorgenomen – is het zaak om Esther zo snel mogelijk aan het ‘herstelinfuus’ te leggen of ze daar trek in heeft of niet (dit is voor ons beiden onbekend terrein). De organisatoren helpen een handje en bieden alle lopers aan het eind van de middag een diner aan. In de tussenliggende uren – de wedstrijd eindigt om 12.00u en het diner is om 16.30uur – doe ik m’n best om Esther te voorzien van de nodige eiwitten en koolhydraten. Als we mot krijgen krijgen we het dan.

Loopfeestje. Tijdens het rondjes draaien zo heeft Esther besloten, zal ze zich oveel mogelijk afsluiten voor haar omgeving. Ze propt haar oren vol muziek en creeërt daarmee haar eigen wereld waarin ik een handreiking ben. Letterlijk en figuurlijk: zodra ik Esther in het vizier krijg doe ik een greep uit het eet/drink assortiment en strek mijn armen uit zodat zij niet meer hoeft te doen dan het uit m’n handen te grijpen. Banaan, AA-drink, bouillon, drop, energierepen, water, water en nog eens water, zonnebrandcreme (alleen voor uitwendig gebruik!), thee, banaan, Tuc, avocado, gelletje, een handje paranoten, ontbijtkoek en nog veeeeeel meer.

Afgelopen jaren volgde ik de wedstrijd in Steenbergen al vooral vanwege Jannet Lange (alltime favorite) en Léonie natuurlijk. ’s Nachts ging ik ieder uur m’n bed uit en kroop ik achter m’n pc om op de website te kijken naar een update van de rondes. Niks geen beelden, niks geen livestream, niks geen twitter (ik liep achter). Er was enkel een mogelijkheid om aanmoedigingen te versturen die vervolgens op een lichtkrant zouden verschijnen danwel werden omgeroepen door de dj. In werkelijkheid kwam daar niet veel van terecht, maar dat wist ik toen nog niet. Hoe fans dit jaar hun aanmoedigingen kunnen overbrengen is me geheel niet duidelijk – de organisatie heeft geen twitteraccount en er is geen wifi – dus is het maar goed dat ik zelf langs het parcours sta met m’n slimme telefoon en het kanjerspandoek.

Tijdens het schrijven van dit stukje kijk ik naar buiten: zon zonnig zonnigst. De verwachting is dat het weekend vooral regenachtig en winderig zal zijn. Tsja, zo gaat dat. We kunnen plannen tot we scheel zien en trainen tot we een ons wegen (Esther wel, ik duidelijk niet), uiteindelijk zijn we allemaal overgeleverd aan de goden.

We gaan het beleven. Vierentwintig uur op avontuur!

meenemen, spullen

P.S. De facebookers onder jullie: hier moet je wezen. Ik ben daar niet.

Advertenties
One Comment leave one →
  1. 10 mei 2013 13:31

    Dat wordt een superkanjersupport Anne. Ik zie het spandoek al opgerold liggen. Veel succes voor Esther en voor jou, want 24 paraat staan is ook een hele prestatie.

    Helaas staat er geen goed functionerende link op de website die jij aangeeft om de wedstrijd te volgen. Misschien dat jij die nog weet en kunt doorgeven?

    groetjes,

    Dorothé

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: