Skip to content

SlimChi

30 mei 2013

oldest-leather-shoe-armenia_21449_600x450

Van ’s werelds oudste bewaard gebleven schoen wordt beweerd dat ‘ie 3000 jaar oud is. Het uit één stuk koeienhuid gesneden exemplaar werd gevonden in een Armeense grot. Van zijn eenvoudiger broertje, de sandaal, werd een 10,500 duizend jaar oud paar tevoorschijn getoverd uit vulkanische resten in Oregon. Gemaakt van vezels van de bast van de saliestruik.

oudste sandaal

De leeftijd van dat bewaard gebleven schoeisel betekent niet dat de mens toen pas iets aan z’n voeten droeg. Het schijnt dat onze voorouders zo’n 40 duizend jaar geleden de vaardigheden ontwikkelden om hun blote onderdanen te beschermen tegen kou, nattigheid en scherpe stenen. De schoen/sandaal was geboren.

Tot zover de geschiedenisles. Aanleiding voor dit alles is de introductieles Chi Running die (door heel Nederland) gratis wordt aangeboden door Run2Day. Zo’n proefles staat al jarenlang op mijn verlanglijstje maar het kwam er telkens niet van. Eerlijk gezegd is zo’n eerste kennismaking voor mij inmiddels een beetje als mosterd na de maaltijd, toch wilde ik deze kans niet voorbij laten gaan. Een mens is immers nooit te oud om te leren en zó enorm ervaren ben ik nou ook weer niet. Met de workshop van Wouter nog vers in het lijf sta ik daarom blootsvoets, als een vreemd eendje in de bijt, temidden van een bende dikgezoolde lopers te luisteren naar wat Julitta Boschman (gecertificeerd coach, op blauwe Merrell’s) te vertellen heeft over Chi Running. Voor we naar buiten gaan om e.e.a. in de praktijk te brengen is het zaak om alle deelnemers in gepast schoeisel te strikken. Virrata’s, Kinvara’s en Free’s in fluorkleuren vliegen in het rond net zolang tot iedereen zijn/haar maat gevonden heeft. Mijn veterloze tenen vallen uit de toon en wekken nogal wat verbaasde blikken en vragen op. “Heb je het niet koud?” “Zijn er voor jou geen schoenen?” “Ben je niet bang om in glas te trappen?” “Heb je genoeg eelt onder je voeten?”

Nu weet u, beste lezer, dat praten over hardlopen iets is wat ik uren achtereen kan doen zonder dat het me verveelt. Waarom bekruipt me dan toch een gevoel van ergernis bij zoveel (oprechte) interesse? Deels zal dat te maken hebben met het feit dat ik geen van de vragenstellers ken, deels met het feit dat ik me in grote groepen niet op m’n gemak voel, deels omdat ik denk ‘als je hardloper bent dan ben je toch zeker wel bekend met wat er zoal gebeurt op dit gebied’ en deels is het mijn gebrek aan begrip voor wat ik – stiekem – domme opmerkingen vind. Ik spreek een hartig woordje met mezelf (doe niet zo blasé madam) en doe mijn best om op alle vragen vriendelijk te antwoorden: Nee, ik heb het niet koud. Jawel, maar ik draag bewust geen schoenen. Nee, als ik glas zie liggen loop ik er omheen (daar heb ik ogen voor, heel handig). Nee, er vormt zich geen eelt onder mijn voeten en da’s ook niet de bedoeling.

Afijn. Het Haagse bos in, over klei- en fijn grindpad (fijn als in klein, niet als in prettig), tot bij het eerste grasveldje waar Julitta ons vertelt over de basishouding. Dat het belangrijk is om van voet tot kruin rechtop en uitgelijnd te staan en hoe we dat voor elkaar krijgen. Dit blijkt achteraf mijn leerpunt te zijn: bij wat wij over het algemeen als een rechte houding ervaren, staan in feite onze schouders uit het lood, te ver naar achteren. Wie kent niet de kreet van de gymleraar: “hoofd omhoog, borst vooruit.” Bij dat ‘borst vooruit’ trekken de schouders automatisch naar achteren tot voorbij het bekken. Om dat te ervaren doet ze ons voor hoe we een – denkbeeldige – bal omarmen en die vervolgens tegen onze buik drukken. Als we onze armen dan weer los laten hangen zitten onze schouders boven ons bekken. We oefenen het een paar keer en wat blijkt: het werkt! Ik voel duidelijk verschil, veel beter in balans. Laat m’n hersens maar in de waan dat ik krom voorovergebogen sta, dat leer ik ze de komende weken wel af. Mooi werk.

theorie naar praktijk, hoe

Zeker vijftig denkbeeldige ballen stuiteren zo voorbij de speelplaats op weg naar de Walther Boerweide waar we de twee jongens die er rustig een biertje drinken, entertainen met ons heen en weer gedraaf. Goed voorbeeld doet goed volgen en prompt reageren beide heren door ons te trakteren op een serie push ups als bewijs dat ook zij razend fit zijn. Attente groepsleden waarschuwen vriendelijk: “Kijk uit dat je niet in de hondenpoep trapt, Anne” en een slimmerik merkt op “voordeel bij jou is dat je de poep niet met een stokje tussen het profiel van je schoenen uit hoeft te peuteren.” Precies, mijn voeten zijn waterdicht en dus eenvoudig afwasbaar. Natuurlijk trap ik liever niet in poep maar veel schade zal het niet toebrengen dus als ik mag kiezen trap ik liever in een drol dan in een duindoornstekel.

Alle ballen verzamelen, het is tijd om houding, benen en pasfrequentie te oefenen. Op dit onderdeel is het verschil met de traditioneel gschooldee en geschoeide lopers duidelijk zichtbaar. Hoewel sommige van hen een voorvoet- of middenvoetlanding hebben, bewegen ze – op een enkeling na – log. Het doet me bijna pijn aan de ogen zo moeizaam zien hun passen er uit. En dan te bedenken dat ik ook zo liep! Het zal me benieuwen of er uit deze groep een is die zich prettig voelt bij deze nieuwe techniek, aan de serieuze gezichten te zien durf ik er geen geld op te zetten. Sinds de start van mijn ontdekkingsreis door de wereld van VFF’s, Pose, de mix van Wouter, blootsvoets en nu Chi, kenmerkt mijn beleving zich vooral door plezier en dat valt – hopelijk – niet alleen van mijn gezicht af te lezen maar ook van de manier waarop ik voortbeweeg.

Hoe een kleine aanpassing voor groot verschil kan zorgen voel ik op de weg terug. M’n knie geeft aan dat ‘ie geen zin meer heeft – afgelopen weekend rende ik al te onbezonnen langs een duin naar beneden en overstrekte ik een pees in m’n rechterknie – maar door een extra zorgvuldige houding (ja, nu ook de schouders uitgelijnd) lukt het me om het niveau van schokbelasting zodanig terug te brengen dat de zere pees er vrede mee heeft. Dat ik dit mocht ontdekken dat is me de ietwat ongemakkelijke aandacht in het begin van de avond dubbel en dwars waard. Blessurevrij lopen, ik begin er zowaar in te geloven.

Advertenties
13 reacties leave one →
  1. 31 mei 2013 12:31

    Oh, daar had ik ook aan mee willen doen! Kon laatst in de plaats waar ik woon, maar een bruiloft van een vriendinnetje (in Den Haag!) stak daar een stokje voor. Dat ik overigens niet heb hoeven gebruiken om hondenpoep van mijn zolen te schrapen 😉

    Goed dat je je ergernis en ongemak opzij hebt kunnen zetten. Immers, wie het laatst lacht… Als je dan toch in zo’n drol stapt: dan kun je ze in ieder geval (blessurevrij!) een poepie laten ruiken 🙂

    • 31 mei 2013 21:21

      Grapjas ; )
      Vanwege de grote belangstelling wordt bij Run2Day Den Haag in september deze clinic nog een keer aangeboden. Misschien dat het in jouw woonplaats ook zo is…?

  2. 30 mei 2013 19:19

    Anne, je hebt helemaal gelijk. Zelf loop ik al jaren Chi, eigenlijk moet ik zeggen dat ik Chi in mijn wijze van lopen heb opgenomen. Je gaat er niet om of de techniek die je toepast in een hokje past, het gaat er om hoe je voor je zelf de juiste punten van alle technieken toepast in je eigen wijze van lopen. Je voelt zelf aan welke punten bij jou passen.
    Hopelijk brengt dit stukje techniek je net weer even verder!

    • 31 mei 2013 21:16

      Bedankt voor je reactie Martin, je verwoordt het goed. Het is de combinatie van eigen gevoel en ervaring, aangevuld met die van anderen. “Een beetje van mezelf en een beetje van ….”

  3. 30 mei 2013 11:54

    Ik liep afgelopen maandag 1800 m. over keihard asfalt in de Delftse Hout. Toen maar weer mijn schoentjes aangedaan en ook al raak je dan gevoel kwijt.

    • 30 mei 2013 13:47

      Liep je keihard over het asfalt of liep je over keihard asfalt? ; )

      • 1 juni 2013 13:02

        Was een beetje dom: er zijn in de Delftse Hout ook ruiterpaden, die een stuk zachter zijn voor je voeten.

      • 1 juni 2013 13:26

        Dat zou je denken maar juist die zachtere ondergrond vraagt bij minimalistisch en/of blootsvoets lopen een veel grotere belasting van je voet-, enkel-, en kuitspieren. Een harde ondergrond helpt je om de correcte landing aan te leren juist omdat het jouw neerwaartse kracht niet absorbeert (wet van Newton) en je direct voelt wanneer je per ongeluk toch op je hakken landt of wanneer je je knieën niet voldoende buigt of wanneer je je voeten vóór je neerzet i.p.v. ónder je.
        Als je ergens een pad van betonplaten kunt vinden, is dat een ideale ‘zachte’ harde ondergrond zo is mijn ervaring.
        En wellicht is 500 meter op blote voeten al voldoende om mee te beginnen?

  4. 30 mei 2013 10:47

    Je raakt een punt aan waar ik redelijk mee bezig ben. En wel moet je dmv clinics je licht op steken en daardoor proberen je techniek te verbeteren. Of moet je er vanuit gaan dat al doende je lichaam zich vanzelf aanpast aan de nieuwe blootsvoetsomstandigheden? Eigenlijk het oude aangeboren/aangeleerd vraagstuk. Vooralsnog wil ik geen clinics volgen en denk ik dat het me vanzelf komt aanwaaien.

    • 30 mei 2013 13:44

      Groot gelijk Jan. Had ik niet telkens die blessures gehad dan was ik waarschijnlijk niet gaan shoppen en had ik die clinics vermoedelijk links laten liggen. Ergo: als je probleemloos loopt en je daar ook nog eens lekker bij voelt (in jouw woorden: als het je komt aanwaaien) … dan moet je er vooral niet aan gaan prutsen.

      In mijn geval waaide ik tegen de wind in en hebben de diverse clinics, in combinatie met eigen inzicht, me geholpen bij het vinden van een manier van lopen die voor mij nu als ‘vanzelfsprekend’ aanvoelt.

      • 31 mei 2013 09:48

        Ja ik heb makkelijk praten, geeft ik toe, behalve een blaartje of wat slijtplekken heb ik nooit last van blessures zoals archillespees, knie, hamstring enz. Volg ook de discussie op http://www.chatnrun.nl/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&p=346674#346674

      • 31 mei 2013 21:12

        Bedankt voor de link naar chatnrun, de bijdragen van George zijn altijd de moeite waard om te lezen.
        Ik zie het ‘nature or nurture’ eigenlijk niet als tegenstelling maar meer als ‘naast elkaar bestaand’. Sommige mensen hebben het van nature, terwijl anderen een handje (voetje) ondersteuning nodig hebben d.m.v. techniek. Uiteindelijk gaat het jou, mij en ons allemaal om plezier in het lopen.

  5. 30 mei 2013 10:05

    fijn dat je er zoveel aan hebt Anne…. misschien wordt het niet blessurevrij maar in ieder geval blessure-arm!

    groetjes,

    Dorothé

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: