Skip to content

Goed begin

31 juli 2013

Ik ben begonnen! Trainen voor de grote reis, betekent dat ik vooral veel wandelkilometers moet gaan maken, en laat wandelen nou net niet mijn favoriete hobby zijn… ik krijg er altijd vreselijk vermoeide branderige voeten van en grijp daarom veel liever de fiets. Oefening baart kunst en ik heb nu eenmaal dat grote plan dus blijft de fiets in de schuur en doe ik mijn boodschappen te voet. Ditmaal gaat het om een reparatie (camera van iphone is stuk) en de winkel die het ding gaat fixen zit 5km verderop. Plastic zakken mee en gaan!

ING waterflesje als zwerfafval

Ik hoef niet ver te lopen voordat ik aan de slag mag met het opruimen van plastic en troep: om de hoek van de straat begint het feest al. Stap, buk, raap, stap stap, buk, raap, stap, buk, raap, stap stap stap, buk, raap… en dat vijfduizend meter aan een stuk door. Onderweg kan ik tot 10x toe een volle tas zwerfafval legen in gemeentelijke prullenbakken. In Rijswijk zijn die voorzien van een sticker ‘zwerfafval is niet gewoon, doe uw afval in deze bak’.

Of het helpt kan ik niet zeggen, de prullenbakken die ik tegenkom zijn vrijwel leeg.

Een uur en 45 minuten later bereik ik m’n bestemming. Een gelukte reparatie (hoera! ik kan weer foto’s maken) en een lunchpauze met een appelpannenkoek, start het tweede deel van de training: hardlopen naar huis. Voordeel van opruimen op de heenweg is dat er niet langer gebukt hoeft te worden op de terugweg. M’n voeten zijn ietwat gevoelig door het wandelen maar dat zit het hardlopen niet in de weg gelukkig. Snelheid doet er niet toe, ik mag rustig dieselen en genieten van drie regenbuien. Blootsvoets over een dun laagje water rennen zorgt voor verkoeling dus ik vind het heerlijk.

Na thuiskomst ben ik blij en gepast trots dat ik zoveel troep van straat heb gered. M’n voetzolen zijn – op 1 microscopisch klein glasfliebertje dat met enig peuteren eruit komt na – helemaal heel. Gevoelig, dat wel, maar niets dat een nachtje slapen niet kan fixen. De volgende ochtend stap ik vrolijk uit bed zonder ook maar een centje pijn.

Bestemmingsplan voor een gelukzoeker

20 juli 2013

“Ja, vanaf m’n vierde jaar wist ik het al”, via de spiegel zie ik hoe mijn kapper haar woorden met een grote glimlach bekrachtigt. Wat zij van mijn halfgeknipte hoofd afleest is ongeloof en verbazing: “Nee, echt waar? Wist je zo jong al zo zeker dat je kapper wilde worden? En die wens is gebleven? Dan ben jij de eerste mens die ik ontmoet die van zo’n kinderdroom daadwerkelijk haar beroep heeft gemaakt. Hoe bestaat het.”

Juf. Dat is wat ik als kind bedacht dat ik wilde worden, als ik later groot ben, schooljuf. Kunstenaar, was het idee in mijn middelbare schooljaren. Maar na een zwik uitzendklussen als kamermeisje, keukenhulp, koffiejuffrouw en inwonend oppas voor een niet-onbemiddelde dementerende dame in Den Haag, prijkte de functietitel ‘Thuishulp’ bovenaan mijn eerste arbeidsovereenkomst. Bij gebrek aan een auto van de zaak trapte ik alle jaargetijden op mijn eigenste huis-tuin-en-keukenfiets van hulpbehoevende bejaarde naar hulpbehoevende bejaarde. Het begrip ‘alle voorkomende werkzaamheden’ bleek de rode draad te zijn waarlangs mijn loopbaan zich ontspon. Twaalf verhuizingen, -tig gestrande relaties, een depressie, backpackend door Australië, stapels cursussen, twaalf ambachten en weer een depressie later ben ik er eindelijk achter. Wat ik wil.

Hardlopen. Schrijven. Zwerfafval opruimen. Ze vallen in de categorie ‘activiteiten die me een goed gevoel geven’, want dat is wat ik wil: m’n hart volgen, m’n passie achterna.

HP going

“Ik sprak met een vriendin over jouw plan en weet je wat ze zei?” Weer steekt mijn hoofd als een zwevende bol boven de kappersmantel uit, mijn ogen als vraagtekens. “Wauw”, dat was haar reactie, “wauw”. Aan de toon waarop het wauw wordt uitgesproken mag ik afleiden dat het bewonderend bedoeld is. Het zijn afgeknipte haren die mijn ogen laten tranen en verhullen dat ik even niet weet waar ik kijken moet. “Ik ben nog niet weg, maar ik gá wél!” Vastberadenheid en angst wisselen elkaar af. Een plan bedenken is één, een plan uitvoeren is… kei-spannend!

Maar ik gá wél. Een jaar lang hardlopen door Nederland, onderweg zwerfafval opruimen en er over schrijven. Dat is wat ik ga doen in een notendop. Omdat ik het leuk vind. Omdat het me positieve energie geeft. Omdat ik oud en wijs genoeg ben. Omdat ik niets liever wil.

HP faith

Hoe doe je dat dan met bagage? Waar laat je het afval? Ga je op blote voeten? Vragen vragen vragen. De enkele mensen met wie ik mijn plan al gedeeld heb stellen – nadat ze van de schrik zijn bekomen – heel veel vragen. Antwoorden op sommige van die vragen vind je hieronder:

Overnachting
Hardlopers zijn geweldige mensen en dat geldt ook voor mensen die zwerfafval opruimen: overlopend van enthousiasme en boordevol verhalen. Elke ontmoeting raakt me, voedt me en onderwijst me. Voor een maaltijd en een slaapplaats klop ik daarom graag op jullie deuren en jullie gastvrijheid zal mede mijn route bepalen.

Blote voeten
Schoenen hoop ik zo min mogelijk te hoeven dragen, eigenlijk alleen als de weersomstandigheden (strenge vorst) en/of de ondergrond het niet anders toelaat. Hardlopen op blote voeten krijg ik steeds beter onder de knie, de grootste uitdaging ligt in het wandelen. De komende tijd zal ik vooral daar meer trainingsuren aan besteden.

Werk
Nee, ik geef er geen baan voor op maar wel een inkomen en daarom staat mijn huis nu te koop/te huur. Ben jij of ken jij iemand die op zoek is naar een fijne eengezinswoning mét tuin vlakbij het centrum van Den Haag? Help mij m’n huis te verkopen dan help je mee aan het grote plan.

Wanneer
Vrijdag 20 september wordt er overal in de wereld zwerfafval opgeruimd in het kader van Keep It Clean Day en op die dag zet ik de eerste stap.

HP like

Vind je dit een geweldig plan en denk je dat je me ergens mee kunt helpen? Laat het me weten! Ik kan alle hulp, tips, suggesties en contacten goed gebruiken.

 

Beach Run (nabeschouwing)

14 juli 2013

poseren voor Cultuurbarbaar, door fred vd gon

Feestelijk en ademloos: de Beach Run in twee woorden. Zal ik er meer woorden aan vuil maken? Nou vooruit een paar dan, voor uw aller leesplezier…

In opperste staat van verbazing verkerend vergeet een mens nogal eens adem te halen. We steken onze nek uit, zetten grote ogen op en onze mond valt open. Na een minuutje of wat beginnen onze longen het te begeven en krijgen we een seintje vanuit de hersenen waarna we met een zucht het proces van in- en uitademen weer zijn gewone gang laten gaan. ‘Gewoon’ is er dit keer niet bij. Het voelt als Koninginnedag, vlaggetjesdag, verjaardag en nieuwjaarsdag ineen en tout Kijkduin houdt de adem in op deze vooravond van het megasportspektakel dat Beach Challenge heet. Zo ook ik. In mijn lijf vechten verbijstering, verwondering, verrassing en vrolijkheid zich vijfduizend meter lang een weg door de duinen en over het strand. Met zoveel v’s is het geen wonder dat er een v achterbleef, de v van vergeten. Mijn hersens zijn van de weeromstuit vergeten welk seintje het ook alweer is dat zorgt voor een constante toevoer van zuurstof. Verbijsterd dat het me gelukt is om na zo’n lange periode van blessures nu heelhuids aan de start te verschijnen. Verwonderd over het feit dat m’n kuiten en voeten het houden. Blij verrast dat HardloperHans zich, wellicht niet volledig bewust van mijn slakkentempo desondanks geheel vrijwillig – zij het onder een alias – opwierp om me te ‘hazen’ en ronduit vrolijk omdat… nou ja, zeg nou zelf, omdat kunnen mogen hardlopen nu eenmaal een feest is. Ik durf te wedden dat ik met drie-en-veertig-minuten-en-acht-en-vijftig-seconden het wereldrecord naar adem snakken heb gewonnen en zo niet, dan toch.

xavier, ik lachend 2

Dank aan José Xavier, Jeroen Tibbe en Fred van der Gon Netscher voor de foto’s en vooral ook voor hun support, niet alleen van mij maar van alle hardlopers en triatleten.

Anne van Dalen Beach Run 208, door Jeroen Tibbe

Glas

10 juli 2013

Gelukt! Na bijna zes maanden spieden en speuren liggen ze eindelijk voor m’n voeten: glasscherven.

glas

Het is even spannend als saai. Spannend namens de tientallen mensen die me telkens op het hart drukken om toch vooral voorzichtig te zijn “kijk je uit voor glas!” Saai omdat deze scherven zo dood zijn als een pier. Dit glas stuitert niet, het springt niet, het ligt daar maar te liggen. Flauw hoor. Ik stap er overheen en vervolg mijn weg.

= The End =

Beach Run (vooruitblik)

10 juli 2013

wegwijzer strand

Jippie! Eindelijk, het is zover, de langverwachte wedstrijddag is in zicht. Zes maanden volharding achter de rug. Een laatste massagebeurt bevestigt wat ik meende te merken: mijn kuiten zijn er klaar voor. In ontspannen staat wapperen ze vrolijk heen en weer als de welbekende kipfilets van de kiloknaller. Niet alleen mijn kuiten zijn in opperste staat van paraatheid, ik zelf sta ook te trappelen om de verschrikkelijke duinen te bedwingen die vast onderdeel zijn van de jaarlijkse Beach Run in Kijkduin aan de vooravond van het grootse Beach Challenge triatlon evenement. Ook vaste prik is dat ik me elke keer verkijk op de route die het parcours aflegt, daar waar ik verwacht linksaf te moeten moet ik naar rechts, waar ik verwacht te gaan dalen doemt plots een helling op en de tweede helft over het strand voelt altijd langer dan het is. Een opfrisser kan dus geen kwaad en ook check ik graag nog even hoe het zit met de ondergrond, hoe blootsvoetsvriendelijk is het parcours ook alweer?

nachtschade Datura 2 uitgebloeid salomonszegel

De start, zonder schoenen, is vanaf het strand en de eerste hobbel is de strandopgang, kinderkopjes, gevolgd door redelijk gladde betonklinkers en overgaand in duinpad van asfalt met irritant scherpe steentjes. Daar ga ik m’n voetzolen niet aan wagen (schoenen aan). Na die eerste halve kilometer gaat het over in gladde bestrating en zand, veel mul zand (schoenen uit) onderbroken door een paar honderd meter grind (schoenen weer aan) waarna de resterende kilometers over het strand voeren (schoenen uit). Voor straf mag ik dan nog een keer de kinderkopjes tackelen (schoenen weer aan) om vervolgens blootsvoets (schoenen nog één keer uit) over de finishmat te flitsen. Krijgt u al flashbacks van workshops met de welbekende oefening petje-op petje-af? Maakt u zich geen zorgen. De schoenen zijn zogenaamde ‘waterschoenen’ en in werkelijkheid niet meer dan zooltjes met een elastisch bovenwerk, het weegt zo goed als niks en er komen geen veters aan te pas. Floep aan, floep uit. Voor deelnemers die strijden om een podiumplek zouden de schoenwisselingen ondoenlijk zijn maar voor mij – laatste of éénnalaatste – maakt het geen fluit uit of ik een minuutje meer of minder onderweg ben.

Net als voorgaande jaren zal ik zo hard lopen als ik kan maar m’n eindtijd doet niet terzake zolang ik plezier heb en zorg dat ik heel blijf  mogen het veertig, vijftig of voor mijn part zestig minuten worden. Ik concurreer met niemand en vooral niet met mezelf. En dát dames en heren is de nieuwe Anne.

Enterteenment

22 juni 2013

Blootsvoets in het park deed ik eerder al. Blootsvoets in de regen ook. Blootsvoets door de stad, in het bos en over betonplatenfietspad is onderdeel van m’n reguliere rondje. Blootsvoets aan het strand deed ik vorige week nog. Vandaag regent het als een gek en nu combineer ik blootsvoets met heuveltraining. Nou ja, heuvels… het rozerode fietspad door de Nieuwe Scheveningse Bosjes kronkelt zoals duinen nou eenmaal doen, omhoog en omlaag. Niet overdreven steil, niet overdreven lang. Precies goed.

Vijfhonderdvijftig meter heen. Vijfhonderdvijftig meter terug. De eerste heen neem ik als uitgangspunt. (Grofweg vier minuten, seconden heb ik even niet bij de hand.) Na vier op-en-neertjes een break van een minuut of vijf voordat ik de tweede set afwerk. De eerste uitdaging is om zo vlak mogelijk te lopen. De tweede is beheersing: een constante pasfrequentie en -lengte bij op en bij neer. Dus niet met van die minipasjes omhoog en al helemaal niet met van die grote stoemppassen omlaag. Saai? Dacht het niet. Ik heb al mijn aandacht nodig om bij de les te blijven.

Mijn bewegingen worden nauwgezet gadegeslagen door de toegestroomde collega’s. In hun enthousiasme nemen ze bezit van het parcours. Ze rekken zich uit om mij al van ver te kunnen zien aankomen, een enkeling rekent op een lange zit en heeft ’n slaapzak bij zich. Ogen op steeltjes getuigen van hun verbazing over mijn snelheid. Temidden van al die opwinding is er zelfs een bij die me zomaar een knuffel kado geeft. Kom daar eens om op een doodgewone zaterdagmiddag.

slak met blaadjeslak met huis 1slak licht en langslak op voet

Jammer genoeg is door de spanning een van de andere toeschouwers onwel geworden. Haar (of zijn) hartje klopte uit pure liefde voor de sport nét iets te snel waardoor het knapte. Voor mij een signaal om bij een volgende training extra aandacht te schenken aan m’n hartslag.

muis, dood 2

Indrukwekkend

19 juni 2013

paardenhoef

vogeltje

schoenenloper

blotevoetenloper

ik

Ra ra wie maakte het minste indruk…

%d bloggers liken dit: